Rasy psów: Wyżeł wiemarski krótkowłosy - opis i wzorzec rasyNapisany przez: Rita dnia 26-11-2009 o godz. 09:45:28
|
 CHARAKTERYSTYKA RASY
Wyżeł weimarski, na świecie znany jako weimaraner, ze względu na swoją srebrzystoszarą barwę zwany też "szarym duchem" popularność w naszym kraju zaczął zdobywać stosunkowo niedawno. W 1995 roku Oddziały Związku Kynologicznego wykazywały liczbę niewiele przekraczającą 100 osobników. Miłośnikami rasy są nie tylko myśliwi, którzy nie zawsze mają ochotę pokazywać je na wystawach, ale coraz częściej ludzie, którzy są zafascynowani ich niepowtarzalnym wyglądem i cechami charakteru.
Istnieje wiele hipotez na temat powstania rasy. Kynolodzy niemieccy przywołują obraz Antoniego van Dyck’a przedstawiający księcia Pfalz Ruperta wraz z psem przypominającym szarego wyżła – obraz pochodzący z 1631 roku. W latach trzydziestych XIX wieku hodowany był z pewnością na dworze księcia Sachsen – Weimar’u Karola Augusta, który był zapalonym myśliwym, zakochanym w srebrzystych psach. W połowie XIX wieku Weimary były wyłącznie w rękach myśliwych i leśników.
Od 1890 rasa podlega hodowli kierowanej i zostaje wpisana do księgi rodowodowej, od tej chwili też zaniechano dalszych krzyżówek.
Pierwszy raz pokazane zostały na wystawie w Berlinie, w 1880 roku. Podupadła w czasie I wojny światowej populacja, powrót do dawnej świetności zawdzięcza majorowi Herberowi, który na ocalałych psach oparł swoją hodowlę. Niezbyt chwalebną sławę przyniosła Weimarom II wojna światowa, kiedy to używane były przez gestapo, jako psy służbowe. Po wojnie rasa przeżywa prawdziwy okres świetności i popularności.
Zainteresowanie rasą w naszym kraju wciąż rośnie. Coraz częściej poza konkursami pracy czy na łowiskach, spotykamy je na wystawach, konkursach psich sportów, czy jako psy pracujące.
Wyżeł weimarski jest psem nadającym się zarówno dla myśliwego, jak i dla zwykłego, szarego i niepolującego człowieka. Są wspaniałymi towarzyszami zabaw dla dzieci, ich niespożyta energia czyni z nich idealne psy dla miłośników wszelakich sportów: jazdy rowerowej, konnej, pływania. Zdobyły też dużą popularność, jako psy policyjne.
Nieufność wobec obcych czyni z nich nieugiętych i nieustraszonych obrońców ludzkiej rodziny.
WZORZEC RASY
Kraj pochodzenia: Niemcy. FCI Standard 27.02.1990
Klasyfikacja FCI: Grupa VII – wyżły
Sekcja I – wyżły kontynentalne
Do uzyskania tytułu CH. potrzebne próby pracy.
Przeznaczenie: wszechstronny pies myśliwski, popularny również jako pies służbowy (Australia, Stany Zjednoczone)
Wygląd ogólny: pies o średniej do dużej wielkości, piękny kształt, suchy, umięśniony. Wyraz płci musi być wyraĽnie zaznaczony. Istotne proporcje: długość ciała do wysokości w kłębie jak 12:10 Proporcje głowy: od nosa do przełomu czołowo-nosowego trochę dłuższa niż od przełomu do guza potylicznego. Proporcje kończyn przednich: odległość od kłębu do łokcia jest prawie równa odległości od łokcia do środka śródręcza.
Zachowanie i charakter: wszechstronny pies do polowania, posłuszny o zrównoważonym charakterze, obdarzony niewiarygodną pasją myśliwską, systematyczny i wytrwały. Wybitnie dobry nos. Cięty na drapieżniki i zwierzynę, ostry na człowieka (instynkt stróżowania AB) jednak nigdy agresywny. Pewny w wystawianiu, jak i w pracy w wodzie. Wybitny w pracy po strzale.
Głowa: czaszka w dobrej harmonii do wysokości tułowia i twarzoczaszki. U psa szersza niż u suki. U obu płci szerokość czaszki pozostaje w dobrej proporcji z długością głowy. Bruzda w środku czoła. Guz potyliczny umiarkowanie rozwinięty. Łuki jarzmowe dobrze rozwinięte, widoczne. Przełom nosowo – czołowy słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka: nos duży, wystający nad żuchwą, koloru ciemnocielistego, przechodzącego stopniowo w szary.
Kufa: długa, szczególnie u psów silna, z profilu prawie kwadratowa, szczęki i żuchwa tak samo mocne, grzbiet nosa prosty, często lekko wysklepiony, nigdy wklęsły.
Fafle/Wargi: średnio przylegające, od strony wewnętrznej cielistego koloru (tak jak podniebienie). Kącik warg słabo zaznaczony.
Szczęki/Zęby: mocne, zgryz nożycowy.
Policzki: muskularne i wyraĽnie zaznaczone „Sucha głowa”.
Oczy: barwy bursztynowej, od ciemnej do jasnej. Szczenięta mają oczy barwy błękitnego nieba.. Okrągłe, osadzone nieco skośnie. Powieki dobrze przylegające.
Uszy: szerokie, dość długie, sięgające mniej więcej kącików warg,. Wysoko i wąsko osadzone, zaokrąglone na końcach. Podczas nasłuchiwania, zwrócone do przodu, pofałdowane.
Szyja: o szlachetnym zarysie i noszenie, linia górna wygięta, muskularna, niezbyt krótka, sucha. Silniejsza przy łopatkach, harmonijne przechodząca w linię grzbietu i klatki piersiowej.
Tułów:
Linia górna: przechodzi harmonijnie z linii szyi przez dobrze wykształcony kłąb w stosunkowo długi i mocny grzbiet.
Kłąb: dobrze wykształcony.
Grzbiet: muskularny, mocny, nieopadający. Dłuższy grzbiet nie jest wadą, lecz znakiem morfologicznym rasy.
Zad: lekko ścięty, miednica długa.
Klatka piersiowa: mocna, ale nie przesadnie szeroka, dostatecznie głęboka, sięga prawie poziomu łokci, wystarczająco długa. Dobrze wysklepiona, nie beczkowata, z długimi żebrami, dobrze zaznaczone przedpiersie.
Linia dolna i brzuch: lekko się unosi, brzuch nie jest podkasany (charci).
Ogon: osadzony nieco poniżej linii grzbietu jak u innych porównywalnych ras. Ogon mocny i dobrze obrośnięty sierścią. W stanie spoczynku zwisa, podczas pracy noszony poziomo i wyżej.
Kończyny przednie: ogólne wrażenie – wysokie, suche, proste, równoległe, niezbyt rozstawione. Łopatka długa, ukośna, dobrze osadzona na ścianie klatki piersiowej i dobrze umięśniona. Dobre kątowanie stanu barkowego. Ramię ukośne, dostatecznie długie i mocne. Łokcie swobodne, proste, ani wciśnięte, ani odstające. Podramię proste i długie. Nadgarstek mocny i zwarty. ?ródręcze suche, lekko skośne. Łapy mocne, równoległe do osi ciała. Palce zwarte i wysklepione. Palce środkowe dłuższe są charakterystyczne dla rasy i nie stanowią wady. Pazury koloru szarego od jasnego do ciemnego, poduszki dobrze pigmentowane, twarde.
Kończyny tylne: ogólnie – kończyny wysokie, suche i dobrze umięśnione. Równoległe, nie są zwrócone ani do środka, ani na zewnątrz. Udo dostatecznie długie, mocne i dobrze umięśnione. Kolano mocne i dobrze zarysowane, Podudzie długie, ścięgno dobrze widoczne. Staw skokowy mocny i wyraĽny, śródstopie suche w pozycji prawie pionowej. Stopy mocne z palcami dobrze zwartymi bez ostróg. Reszta odpowiada kończynom przednim.
Chody: ruch wydajny i swobodny. Kończyny przednie i tylne ustawione równolegle. Skok w galopie długi i płaski. W kłusie linia grzbietu pozostaje prosta. Inochód jest niepożądany.
Skóra: mocna. Dobrze, ale niezbyt ciasno przylegająca.
Szata:
Włos: krótki, mocny, bardzo gęsty, gładko przylegający włos okrywowy. Bez lub z niewielkim podszerstkiem.
Umaszczenie: srebrne, sarnie lub mysio szare oraz wszystkie odcienie pośrednie między tymi barwami. Głowa i uszy najczęściej nieco jaśniejsze. Białe znaczenia: dopuszczalne są tylko nieduże na piersiach i palcach. Niekiedy przez środek grzbietu przechodzi więcej lub mniej wyraĽnie widoczna ciemniejsza pręga. Psy z wyraĽnym czerwonożółtym podpalaniem mogą otrzymać, co najwyżej ocenę „dobrą”. Brązowe podpalanie jest wadą cięższą.
Wielkość i waga:
Wysokość w kłębie:
psy 59 – 70 cm (idealne wymiary: 62 – 67), suki: 57 do 65 cm (idealne wymiary 59 – 63).
Waga: psy: ok. 30-40kg, suki ok. 25-35 kg.
Wady ciężkie:
- wyraĽne odchylenie od typu, różnice w cechach płci,
- znaczne odchylenia w wielkości i proporcjach,
- twarzoczaszka: wielkie odchylenia np. zbyt mocne fafle, krótka lub szpiczasta kufa,
- szczęki i zęby: brak więcej niż dwu P1 lub M3,
- oczy: lekkie wady, przede wszystkim lekkie i jednostronne wady powiek,
- uszy: wyraĽnie krótkie lub długie, niepofałdowane,
- luĽna skóra na szyi (łatok), znaczne odchylenia od kształtu i muskulatury,
- grzbiet: wyraĽnie łękowaty lub karpiowaty, przebudowany,
- klatka piersiowa beczkowata, niewystarczająco głęboka lub niewystarczająca długa, podkasany brzuch,
- wyraĽne anomalie postawy np. wadliwe kątowanie, odstające łokcie, rozwarte łapy,
- mocno beczkowate lub krowie kończyny,
- złe poruszanie się w poszczególnych typach ruchu, także słaby wykrok lub ruch – inochód,
- wyraĽny defekt, np. skóra bardzo delikatna lub słaba,
- pośrednie rodzaje włosa między prawidłowymi wymienionym w standardzie,
- wadliwe owłosienie brzucha i uszu, rozprzestrzenienie podszerstka u psów krótkowłosych, wyraĽnie lokowane lub skąpe owłosienie psów długowłosych,
- odstępstwa od szarych odcieni, jak żółte lub brązowe, brązowe podpalanie,
- mocne odstępstwa w wielkości lub wadze (np. więcej niż 2 cm od wartości podanych w standardzie),
- inne poważne niedociągnięcia,
- lekkie wady charakteru.
Wady dyskwalifikujące:
- zupełna nietypowość ( zbyt lekki lub zbyt ciężki ),
- brak proporcji,
- nietypowa głowa,
- nietypowa twarzoczaszka np. wklęsły grzbiet nosa,
- przodozgryz, tyłozgryz, braki dalszych zębów,
- oczy: entropiom, ektropium,
- nietypowe uszy, np. odstające,
- bardzo wyraĽne podgardle,
- łękowaty lub karpiowaty grzbiet, mocno przebudowany,
- klatka piersiowa zniekształcona, wyraĽnie beczkowata,
- rachityczne kończyny, zniekształcone,
- kulawizna,
- trudności w poruszaniu się,
- braki lub zniekształcenia skóry,
- częściowy lub zupełny brak sierści,
- umaszczenie inne niż szare, rozległe brązowe podpalanie, białe plamy poza piersią i łapami,
- inne odchylenia, choroby dziedziczne,
- wady charakteru np. nerwowość lub lękliwość.
|
|
| |
| Oceny artykułu | Wynik głosowania: 0
Głosów: 0
|
|
PSY
KOTY
TWOJE KONTO
