Szybkie Menu
Loguj/ Rejestracja
Nick
Hasło
Zarejestruj się !

Członkostwo:
Wszystkie: 29451

Odwiedzin:
Dzisiaj: 45414
Razem: 119485719
Inne
· Strona główna
· Encyklopedia skrótów
· Prywatne e-maile
· Szukaj
· zwierzęcy BLOG
mojpupil.pl
Księga gości
Zgłoś problem
Dodaj do ulubionych
Poleć znajomym
Ustaw jako startową
Adoptuj psa lub kota!
Forum

 Sprawa wystawianych ogłoszeń.
 „Strażnicy psiej wagi” opowiedzą o otyło
 "Ważą się losy psów i kotów" - rusza kampania eduk
 Możecie pomóc!
 Wasz kot
 Majówka, Wakacje ze Szkoleniem Psów nad Morzem i w Górach
 wiosna
 Ulubiona rasa kota
 OBÓZ - WAKACJE Z PSEM – KARPACZ 2012
 Zapraszamy na obozy "Z psem na Wakacje"

psy, koty, hodowla Forums

Przyjaciele zwierząt
Na stronie jest 249 gość(ci) i 1 zarejestrowanych miłośników psów i kotów :)
Wystawy psy koty
Przepraszam, nie ma żadnych wydarzeń obecnie.

Dodaj Termin Dodaj Termin

psy rasowe - WYSTAWY
koty rasowe - WYSTAWY

Rasy psów: OWCZAREK PIRENEJSKI DŁUGOWŁOSY-Wzorzec rasy

Napisany przez: molka dnia 23-02-2011 o godz. 12:01:28

psy

Kraj pochodzenia: Francja

Data publikacji obowiązującego wzorca: 13.03.2001

Użytkowanie: Pies owczarski wykorzystywany na pastwiskach i w gospodarstwach

Pirenejów.

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.

Sekcja 1 - Psy pasterskie.

Próby pracy wymagane



RYS HISTORYCZNY:

Rasa ta, hodowana dla celów użytkowych, pozostawała praktycznie

nieznana poza rejonem swego występowania aż do początków XX

wieku. Owczarki pirenejskie występują w rozmaitych lokalnych typach,

różniących się wielkością i rodzajem sierści, ale ich charakter i zachowanie

są zawsze takie same. Pierwsze wzorce rasy powstały w roku 1921

i 1925, i od tamtej pory właściwie nie uległy zmianom.

WYGLĄD OGÓLNY:

Pies wykazujący maksimum energii przy możliwie niewielkich rozmiarach.

Wyraz nieustannie ożywiony i bystry, szybkie ruchy i reakcje,

wszystko to nadaje owczarkowi pirenejskiemu charakterystyczny

wygląd, zdecydowanie wyróżniający go spośród innych ras.

WAŻNE PROPORCJE:

Mózgoczaszka mniej więcej tak samo szeroka, jak długa.

Kufa krótsza od mózgoczaszki w proporcji 1/3 do 2/3.

Długość tułowia większa od wysokości w kłębie.

Odległość od łokcia do podłoża większa, niż połowa wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:

Owczarek pirenejski jest odważnym, bystrym małym psem, samodzielnym

i nadzwyczaj oddanym swemu panu. Wrodzona samodzielność

powoduje, że trzeba go starannie wychować, aby jego energia wykorzystana

była w pożądanym kierunku i z największym pożytkiem. Zwykle

jest nieufny wobec obcych.

GŁOWA:

Trójkątnego kształtu.

Mózgoczaszka:

Czaszka
średniej wielkości, niemal płaska, lekko zaokrąglona po bokach,

bruzda czołowa ledwie zauważalna, a guz potyliczny tylko

odrobinę zaznaczony. Mniej więcej tak samo szeroka, jak długa,

z przodu płynnie przechodzi w kufę.

Stop: Ledwie widoczny.

Trzewioczaszka:

Nos: Czarny.

Kufa: Linia górna prosta, kufa nieco krótsza od mózgoczaszki, trójkątnego

kształtu, ale nie spiczasta.

Wargi: Niezbyt grube, przykrywające całkowicie zęby, bez wyraźnych

kącików. Krawędzie warg i podniebienie czarne lub z przewagą

czerni.

Uzębienie: Pełne. Kły duże. Zgryz nożycowy, ścisły, bez utraty kontaktu

pomiędzy siekaczami. Dopuszczalny zgryz cęgowy.

Oczy: Wyraziste, trochę w kształcie migdała, ciemnobrązowe. Nie są ani

wypukłe, ani głęboko osadzone. Oko porcelanowe dopuszczalne

u psów maści arlekin (marmurkowych) lub łupkowoszarej, dla

których są wręcz charakterystyczne. Powieki czarne, bez względu

na umaszczenie.

Uszy: Dosyć krótkie, umiarkowanie szerokie u nasady, osadzone ani zbyt

blisko siebie na wierzchołku czaszki, ani nie za szeroko.

Zazwyczaj cięte.

Jeśli nie są cięte, to w dolnej części muszą być stojące i ruchliwe.

Idealnie górna jedna trzecia lub połowa każdego ucha powinny

być jednakowo załamane do przodu lub na boki.

SZYJA:

Raczej długa i dobrze umięśniona, wychodząca wysoko z łopatek.

TUŁÓW:

Mocny, ale nie ciężki, umięśniony i suchy.

Linia górna: Opadająca. Kłąb wyraźny. Grzbiet dosyć długi i mocny.

Lędźwie: Krótkie, lekko wysklepione, choć optycznie wydają się

bardziej, bo sierść na zadzie i udach jest najobfitsza.

Zad: Dość krótki i raczej spadzisty.

Klatka piersiowa: Przeciętnie rozbudowana, sięga łokcia. Żebra lekko

zaokrąglone.

Słabizna: Nieznacznie zapadnięta.

OGON:

Dobrze owłosiony, niezbyt długi, nisko osadzony, haczykowato zakończony.

Gdy pies jest ożywiony, ogon jest wzniesiony, ale co najwyżej do

linii grzbietu. Często cięty, a zdarzają się psy z wrodzonymi szczątkowymi

ogonami.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie:

Proste, suche, o wyraźnych ścięgnach i obfitych piórach.

Łopatki: Dość długie, lekko skośnie ustawione.

Ramiona: Średniej długości, umiarkowanie skośnie ustawione.

Przedramiona: Proste.

Nadgarstki: Wyraźne.

Śródręcza: Lekko nachylone.

Łapy: Suche, dosyć płaskie, wyraźnie owalne. Opuszki ciemne. Pazury

mocne, małe, niewidoczne wśród sierści, rosnącej także między

palcami i opuszkami.

Kończyny tylne:

Dość głęboko kątowane. Psy o włosie półdługim nie mają piór.

Uda: Niezbyt długie, ukośnie ustawione, o potężnych, wyraźnych mięśniach.

Kolana: Dobrze kątowane, skierowane prosto do przodu.

Podudzia: Dosyć długie i skośnie ustawione.

Stawy skokowe: Nisko umiejscowione, suche, dobrze kątowane. Stawy

skokowe mogą być zbliżone do siebie.

Śródstopia: Prostopadłe do podłoża lub leciutko nachylone.

Łapy: Suche, dosyć płaskie, wyraźnie owalne. Opuszki ciemne. Pazury

mocne, małe, niewidoczne wśród sierści, rosnącej także między

palcami i opuszkami.

Wilcze pazury: Mogą występować, pojedyncze lub podwójne.

RUCH:

W stępie owczarek pirenejski porusza się krokiem raczej krótkim.

Najbardziej typowym tempem jest kłus, który powinien być swobodny

i dziarski. W wolnym kłusie głowa trzymana jest wysoko, w miarę

zwiększania tempa - coraz niżej, aż do linii grzbietu. Łapy nie mogą być

podnoszone wysoko, ruch powinien być niski, a łapy muskać ziemię.

OKRYWA WŁOSOWA:

Skóra: Cienka, zwykle z ciemniejszymi plamami, bez względu na

umaszczenie.

Sierść: Długa lub półdługa, zawsze gęsta, prawie prosta lub lekko falista,

na zadzie i udach najobfitsza i trochę wełnista. Struktura sierści

pośrednia między kozią a wełną owczą. U niektórych psów sierść

twarda i wełnista tworzy sznury lub wstążki, zwane „cadenettes”,

a nawet zbite płaty, zwane „matelotes”, pokrywające cały zad.

„Cadenettes” mogą tworzyć się także na klatce piersiowej i w okolicach

łokci. Na kufie włos krótszy i nie tak gęsty, na jej końcu lub

i na całej długości leży gładko, w kierunku od nosa do oczu.

Dłuższy na bokach kufy i policzkach, ułożony tak, jakby wiatr

zwiewał go ku tyłowi. Oczy muszą być dobrze widoczne, nie

przesłonięte włosem.

Umaszczenie: Płowe w różnych odcieniach, także z domieszką czarnych

włosów i niekiedy z niewielką ilością bieli na piersi i łapach.

Szare w różnych odcieniach, z niewielką ilością bieli na głowie,

piersi i łapach. Arlekin (błękitna z czarnymi łatami). Występuje

także maść pręgowana, czarna i czarna z białymi znaczeniami.

Preferowane maści jednolite.

WZROST:

Wysokość w kłębie: psy 40 do 48 cm,

suki 38 do 46 cm.

Dopuszczalna tolerancja o 2 cm w górę, jeśli pies jest doskonały w typie.

WADY:

Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane

jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

Wrażenie ogólne:

Pies ciężki, ospały, nie dość suchy, o flegmatycznym wyrazie.

Głowa: Mocno wysklepiona, kopulasta, z wysklepionym czołem; stop

mocny lub zupełny jego brak.

Kufa: Głęboka, graniasta, brak pigmentacji nosa lub warg.

Oczy: Jasne lub o dzikim wyrazie, brak pigmentacji powiek.

Uszy: Grube, ciężkie, wiszące płasko przy głowie, nierówno noszone.

Szyja: Gruba lub cienka, głowa wbita w łopatki.

Tułów: Grzbiet garbaty lub zapadnięty, brzuch obwisły lub charci.

Tułów krępy, sylwetka kwadratowa, grzbiet i zad proste.

Ogon: Bez haczyka na końcu.

Kończyny przednie:

Krzywe, z podwójnymi wilczymi pazurami.

Łopatki: Zbyt strome lub krótkie.

Kończyny tylne: Strome, krzywe.

Łapy: Masywne, kocie, długie lub białe pazury.

Sierść: Zbyt obfita na głowie, zwłaszcza, jeśli zakrywa oczy i tworzy

brodę i wąsy na kufie. Nieprawidłowej struktury - miękka,

druciana, kędzierzawa lub lokowata.

Nie dość gęsta, bez podszerstka.

Maść: Biel na więcej, niż jednej trzeciej powierzchni ciała. Brak kontrastu

między barwą szarą i czarną lub rudy nalot u arlekinów.

Barwa wyraźnie rozjaśniona. Maść czarna z podpalaniem.

Ruch: Drobiący, związany, wysoko podnoszone łapy.

Poważne wady:

Uszy: Całkiem stojące, gdy nie są obcięte.

Ogon: Ciasno zwinięty lub noszony zakręcony nad grzbietem.

Wady dyskwalifikujące:

Zachowanie - temperament:

Agresywne lub zdecydowanie lękliwe.

Maść: Biała lub inna, niż wymienione we wzorcu.

Nos: Nie całkiem czarny.

Szczęki: Przodozgryz lub tyłozgryz, deformacje szczęk.

Oczy: Porcelanowe u psów maści innej, niż arlekin i łupkowoszara.

Powieki barwy mięsa. Tęczówka jasnożółta.

Wzrost: Poza limitem.

Każdy pies, wykazujący wyraźne deformacje budowy i zaburzenia

zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

UWAGA:

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie

umieszczone w worku mosznowym.


 
Pokrewne linki
· Więcej o psy
· Napisane przez molka


Najczęściej czytany artykuł o psy:
Berneńczyk pies na medal !

Oceny artykułu
Wynik głosowania: 0
Głosów: 0

Poświęć chwilę i oceń ten artykuł:

Wyśmienity
Bardzo dobry
Dobry
Przyzwoity
Zły

Opcje

 Strona gotowa do druku Strona gotowa do druku


Wysłanie komentarza

Komentowanie niedozwolone dla anonimowego użytkownika, proszę się zarejestrować

Powrót na poprzednią stronę (kliknij).

Komentarze są własnością ich twórców. Nie ponosimy odpowiedzialności za ich treść.
Mapa Strony :: Strona Główna :: Ogłoszenia :: Hodowle :: Wystawy

  piosenki dla dzieci

Odzież robocza buty robocze

Hotel Zielona Góra

Forex
psy, koty, rasy psów, hodowla, pieski, kotki, psy rasowe, związek kynologiczny, szczeniaki, imiona dla psów, giełda zwierząt pies i kot najlepszym przyjacielem człowieka